Z pątnikami spotkał się bp Adam Wodarczyk. – Bardzo wam dziękuję za ten czas. Z każdym spotkaniem poznawałem coraz więcej osób i dzisiaj rozpoznaję wasze twarze z tego szlaku. Sam uważam, że też byłem tym pielgrzymem, nawet przyniosłem tutaj swój paszport, chociaż ja odpadłem w przebiegach – uśmiechał się, nawiązując do rozdawanego uczestnikom „Paszportu pielgrzyma”. To w nim uczestnicy zbierali pieczątki potwierdzające udział w kolejnych spotkaniach.

Wyjątkowe przeżycie duchowe

– Drugi raz już pielgrzymowałam – podkreślała jedna z pań. – Są tu osoby, które znam z poprzednich pielgrzymek i jestem wdzięczna Panu Bogu, że dałam radę! Wszędzie udało mi się dojechać komunikacją miejską. Poznałam znowu mnóstwo wspaniałych ludzi, których mam nadzieję, że za rok znowu spotkam. Liczę, że kuria znowu wszystko zorganizuje i powtórzymy kościoły stacyjne – dodała. – Super sprawa, duże doświadczenie – kiwał głową siedzący obok pielgrzym. – Chciałam podziękować za ten czas wszystkim obecnym. Zawsze czekałam na piękne homilie. Dziękuję za nie. To dla mnie takie wyjątkowe przeżycie duchowe – precyzowała inna z uczestniczek. – Trzy książki o kościołach stacyjnych w Rzymie od dawna mają swoje miejsce u mnie na półce. Dlatego jak przeczytałem informację, że kościoły stacyjne są wyznaczone w archidiecezji katowickiej , to było dla mnie pewne, że będę musiał się jakoś zorganizować logistycznie i uczestniczyć. Nie ukrywam, że pielgrzymowanie było trudne z racji codziennych obowiązków. Ale kilka razy udało mi się nawet iść na piechotę, np. do piekarskiej bazyliki. I chciałbym zwrócić uwagę na jeszcze jeden aspekt: kościoły, które człowiek często mijał z zewnątrz, przejeżdżając gdzieś, teraz była motywacja, by je odwiedzić. Do wielu po raz pierwszy wszedłem do środka i faktycznie je poznałem, odkryłem, że są piękne – dzielił się kolejny z panów obecnych na podsumowaniu. – Pochodzę z archidiecezji katowickiej, a od 5 lat przynależę do diecezji sosnowieckiej, ale postanowiłam włączyć się w tegoroczną pielgrzymkę do kościołów stacyjnych. Pragnę bardzo serdecznie podziękować za zorganizowanie tej pielgrzymki. Przyznam, że dowiedziałam o niej w dniu rozpoczęcia, ale szybko postanowiłam tak zorganizować życie rodzinne, by móc przeżyć te ćwiczenia duchowe. Pielgrzymowanie było dla mnie (i zapewne innych pielgrzymów) dość dużym wyzwaniem, ale udało się odwiedzić wszystkie kościoły – mówiła Agnieszka, której w pielgrzymowaniu towarzyszyła córka Tosia. Dwuipółlatka jest prawdopodobnie najmłodszą pątniczką tej edycji. Na pewno najbardziej wytrwałą.

Dla Sophii Cumming i Franciszka Cebuli podróże były lekcją duchową i… historii regionu. Sophie jest Niemką, która przeprowadziła się na Śląsk z miłości. Do kościołów przyjeżdżali z Czerwionki. – To był wspaniały czas: każdy dzień miał swoją rutynę – zauważyła. – Ten Wielki Post minął nam bardzo szybko. Mam wrażenie, że dopiero co była Środa Popielcowa, a już jesteśmy tydzień do Niedzieli Miłosierdzia. Mieliśmy rutynę: praca, po pracy szybciutko kościół stacyjny, adoracja, czasami droga krzyżowa jeszcze w piątki. My poza tym kibicujemy GKS-owi Katowice i Górnikowi Zabrze, jeździmy regularnie na wszystkie mecze. Także zdarzało się, że w piątek po kościele stacyjnym była Gieksa albo Górnik, więc trzeba było jeszcze szybko po kościele stacyjnym jechać na stadion. Udało się wszystko pogodzić. Jednocześnie duchowo to był najlepiej przeżyty Wielki Post w moim życiu – mówił Franciszek. – Sophie znalazła informację o kościołach stacyjnych w „Gościu”, bo ona uczy się czytać po polsku właśnie na waszych artykułach – zdradził. I przyznał szczerze, że początkowo był sceptyczny, czy uda im się zaangażować w pielgrzymowanie. Narzeczona sięgnęła jednak po argument nie do odrzucenia: zwiedzanie Śląska. – Powiedziałam: ty też całego Górnego Śląska nie znasz, chociaż tyle mi o nim mówisz. To są kolejne kościoły, kolejne miasta, w których nie byliśmy. Jedziemy. To zrobimy tyle, ile się da – mówiła Sophie. – Zwiedzanie różnych miast, różnych okolic było naprawdę fascynujące. Najbardziej urzekły mnie dwa kościoły: w Radzionkowie św. Wojciecha i w Chorzowie św. Marii Magdaleny – dodała. – W tym ostatnim zrobiliśmy także mały spacer po okolicy. Opowiadałem o plebiscycie, kopalniach i hutach. Dla mnie to też była nauka i odświeżenie lokalnej historii – mówił Franciszek.

Kamień na pamiątkę

Dodatkową motywacją do odwiedzenia wszystkich miejsc mogła być nagroda: pielgrzymka do Rzymu dla pątnika i jego osoby towarzyszącej. W sobotnie przedpołudnie odbyło się rozstrzygnięcie: bilet przypadł Karolinie Ambroży, która kościoły stacyjne odwiedzała razem z mamą Justyną i siostrą Alicją. Dziewczynki nie kryły radości. – Na trzeci bilet znajdziemy jakoś fundusze, tym bardziej, że taka okazja może się już nie powtórzyć – mówiła wzruszona Justyna. – Człowiek jest na co dzień zajęty szkołą, pracą i zwykłymi obowiązkami, więc spodobał nam się pomysł, że przez cały Wielki Post mamy zarezerwowane parę godzin tylko dla siebie, a kolejnych kościołach mamy okazję modlić się we własnych intencjach. To był pierwszy cel: czas dla nas i czas z Jezusem. Bardzo się ucieszyłam, że dziewczynki też to podjęły z radością, były bardzo ciekawe każdego kolejnego kościoła. Gdzie jest, pod jakim wezwaniem, jak ołtarze wyglądają – wypytywały. Podziwiałyśmy też pieczątki, bo wszystkie były inne: kolorowe, mniejsze, większe. Więc ze wszystkiego wynosiłyśmy radość. Kiedyś usłyszałam: jeżeli Jezus jest na pierwszym miejscu, okazuje się, że wszystko inne pasuje. Teraz mam na to dowód – przekonywała Justyna. Razem z córkami przygotowały też album dokumentujący wielkopostne pielgrzymki. – Codziennie po każdej Mszy św. pytałam proboszcza, czy ma jakąś pamiątkę z danej parafii, np. obrazek z patronem. Zawsze coś dostałyśmy – wyjaśniała. – W jednym miejscu dostałyśmy kamień – dodała Alicja. – Wszystko mamy wklejone w segregator z obrazkami, z Ewangelią z danego dnia. Zapisałyśmy też patronów albo historię parafii. Jeżeli był jakiś patron, którego faktycznie nie znaliśmy, to krótka historia o jego życiu i wyszczególnione, w jakich sprawach jest orędownikiem – przedstawiła Justyna. – Nie umiem tego opisać, ale ten czas nas zmienił. Pierwszy dzień pielgrzymowania był dla mnie zupełnie innym doświadczeniem niż ostatni. Wiem, że Jezus mnie kocha – podkreśliła.

– Cieszę się, że nawiązujemy do starej tradycji rzymskiej, a przy okazji odkrywamy, jak piękna jest nasza diecezja, nasza ziemia, znaczona tymi świątyniami jako świadectwem wiary ludzi, którzy tam żyli i którzy nadal tworzą te wspólnoty – mówił do pielgrzymów bp Adam Wodarczyk. – Co najważniejsze: nawet przy różnych trudnościach dzisiejszego czasu te świątynie nie są muzeami. W tych kościołach są ludzie, jest sprawowana liturgia, są duszpasterze, jest zawsze modląca się wspólnota i to jest, myślę, dla nas wszystkich umacniające. Mam nadzieję, że wszyscy doświadczaliście wielkopostnej drogi nawrócenia, przemiany serca, która pięknie przygotowała na świętowanie Triduum Paschalnego. Patrząc na was, którzy wzięli udział w tym pielgrzymowaniu, mam głębokie przekonanie, że warto było i że owoce tego są w was – zauważył bp Adam Wodarczyk.

– Dzisiejsze podsumowanie pokazuje, że w grupie pielgrzymów nawiązały się bardzo żywe relacje. To takie doświadczenie powszechności Kościoła – cieszył się ks. Jarosław Ogrodniczak, dyrektor Wydziału Duszpasterstwa, odpowiedzialnego za zorganizowanie tegorocznej edycji wielkopostnych kościołów stacyjnych. – Myślę, że dla wielu parafii wizyta pątników też była takim ożywczym doświadczeniem. Cieszą nas głosy osób, które bardzo chcą kolejnych edycji – dodał.

Każdy z uczestników sobotniego spotkania otrzymał dyplom z podziękowaniem za zaangażowanie i mały upominek, który wręczyli: bp Adam Wodarczyk, ks. Jarosław Ogrodniczak i ks. Tomasz Wojtal, kanclerz Kurii Metropolitalnej.