Jubileusze w Biblii i historii Kościoła

Biblijna idea jubileuszów pojawia się w Księdze Kapłańskiej, a sama nazwa "jubileusz" pochodzi od instrumentu, którym posługiwano się, by obwieścić jego początek (yobel, czyli barani róg).

Celem roku jubileuszowego, o którym czytamy w Biblii było odnowienie relacji z Bogiem, a także relacji między ludźmi i postawy wobec całego stworzenia. W roku jubileuszowym, który obchodzono co 50 lat, człowiek otrzymywał możliwość rozpoczęcia wszystkiego od nowa. W tym czasie anulowano długi i przywracano wolność niewolnikom. Jubileusz przypominał, że ziemia i wszystko, co posiadają Izraelici należy ostatecznie do Boga. Obchody rozpoczynał Dzień Przebłagania.

Do roku jubileuszowego odwołuje się Jezus w synagodze w Nazarecie cytując proroka Izajasza: „Duch Pański spoczywa na mnie; ponieważ mnie namaścił i posłał mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski od Pana” (Łk 4,18-19; por. Iz 61,1-2).

Pierwszy Jubileusz w Kościele, zwany także Rokiem Świętym, ogłosił w 1300 roku papież Bonifacy VIII. Wzywając do duchowej odnowy zachęcał m.in. do pielgrzymowania do Rzymu i przystępowania do sakramentu pokuty i pojednania. Początkowo jubileusze miały odbywać się co 100 lat, jednak w 1343 roku papież Klemens VI zmniejszył ten okres do 50 lat, a w 1470 roku Paweł II ustalił ostatecznie zwoływanie jubileuszów co 25 lat. Tradycja ta trwa niezmiennie do dziś.

W XX wieku pojawił się pomysł, by jubileusze zwoływać także w momentach nadzwyczajnych. W 1933 r. Pius XI ogłosił jubileusz mający upamiętnić rocznicę Odkupienia , a w 2015 r. papież Franciszek - Rok Miłosierdzia. Pierwotnie obchody jubileuszu związane były z wizytą w rzymskich bazylikach św. Piotra i św. Pawła. Z czasem zaczęto dodawać kolejne znaki, jak np. Drzwi Święte.

« 1 »