Nowy numer 43/2020 Archiwum

Chrzest mówi, do kogo należymy

Homilia prymasa Wojciecha Polaka wygłoszona podczas pielgrzymki mężczyzn do Piekar.

Eminencjo, Księże Kardynale Metropolito Krakowski, Ekscelencjo, Księże Arcybiskupie Wiktorze, Pasterzu Kościoła Katowickiego, Drodzy Współbracia w Kapłańskim Posługiwaniu, Biskupi i Prezbiterzy, Osoby Życia Konsekrowanego, Umiłowani w Panu, Siostry i Bracia, Drodzy Pielgrzymi dorocznej Pielgrzymki Mężczyzn i Młodzieńców do Sanktuarium Piekarskiego,

1. Wraz z całym Kościołem w Polsce dziękujemy również dziś, w czasie tej szczególnej piekarskiej pielgrzymki mężczyzn i młodzieńców, za 1050 lat chrześcijaństwa w Polsce. I w tym świętym miejscu, u Matki Bożej, Matki Sprawiedliwości i Miłości Społecznej, wspominamy z wdzięcznością tę chwilę, w której – jak mówił podczas Sacrum Poloniae Millenium, a więc pięćdziesiąt lat temu podczas Tysiąclecia Chrztu Polski, Prymas Tysiąclecia Kardynał Stefan Wyszyński – pierwszy historyczny władca Polski, Mieszko I wyszedł na spotkanie łaski Bożej, pokornie pochylił swoje czoło pod wodami Chrztu świętego i rozpoczął przez to błogosławiony ciąg łaski, świateł i mocy Bożych, który trwa do dziś dnia. Każdy z nas ochrzczonych, każdy z nas odrodzonych przez chrzest do życia z Bogiem, włączonych w Chrystusa i wprowadzonych do wspólnoty Kościoła, zaświadcza, że to chrzcielne źródło sprzed przeszło tysiąca lat rozszerzyło się i użyźnia całą ziemię ojczystą aż po dziś dzień.

Dar wiary i łaska Boża obficie spływa na kolejne pokolenia Polaków, także tych żyjących tutaj, na umiłowanej Śląskiej Ziemi. W ten sposób znajdują wciąż swoje potwierdzenie słowa świętego Jana Pawła II z jego przesłania do pielgrzymów zgromadzonych w Piekarach Śląskich, wypowiedziane w jakże pamiętnym dla nas wszystkich 1980 roku, roku Solidarności, roku nadziei dla wszystkich ludzi pracy. Człowiek zanim należy do siebie samego – przypominał wówczas papież – zanim należy do innych, do rodziców, do społeczeństwa, do państwa, do ludzkości, należy najpierw do Boga, bo jest człowiekiem w Bogu i przez Boga.

Tę prawdę, tę tajemnicę, która wywodzi się ze stworzenia, a swą pełnię osiągnęła we Wcieleniu Syna Bożego i w Odkupieniu, człowiek musi stale pogłębiać po to właśnie, by być człowiekiem, by żyć jako człowiek i stawać się coraz pełniej człowiekiem. I możemy dodać, że każdy ochrzczony ma pełny udział w tej prawdzie stworzenia i odkupienia, albowiem jak uczył nas święty Jan Paweł II, właśnie w Jezusie Chrystusie człowiek zostaje na nowo potwierdzony, niejako wypowiedziany na nowo, stworzony na nowo. Chrzest święty oznacza przecież nasze nowe narodzenie z wody i Ducha Świętego na życie wieczne. Chrzest to tajemnica naszej przynależności do Boga, którą mamy w ciągu życia pogłębiać po to właśnie – powtórzmy jeszcze raz za świętym Janem Pawłem II – by być człowiekiem, by żyć jako człowiek i stawać się coraz pełniej człowiekiem, nowym człowiekiem w Jezusie Chrystusie.

2. Umiłowani w Panu! Chrzest święty mówi jednoznacznie do kogo należymy, gdzie znajduje się nasz początek i gdzie wypełnienie. Ten sakrament dosłownie zanurza nas w Jezusie Chrystusie. Czyni nas przybranymi dziećmi Bożymi. Nie tylko składa nasze życie w Bożych rękach, ale autentycznie zaszczepia je w Bogu. Wasze życie – pisze Apostoł Paweł w Liście do Kolosan – jest ukryte z Chrystusem w Bogu. I to również chrzest sprawia, że stajemy się zdolni do tego, aby wyznawać naszą wiarę i być jej wiarygodnymi świadkami w codziennym życiu, tu i teraz. W dzisiejszej Ewangelii – jak usłyszeliśmy – sam Chrystus Pan budzi nas, a może nawet zbawiennie zawstydza, przez przykład wiary rzymskiego setnika. Tak wielkiej wiary – mówi z nieukrywanym podziwem – nie znalazłem nawet w Izraelu.

Pochwała wypowiedziana przez Jezusa wskazuje, że dostrzegł w tym człowieku żywą wiarę. Nie była ona przykryta kurzem tradycji czy przyzwyczajenia. Nie wynikała wyłącznie z otrzymanego po przodkach w spadku dziedzictwa. Nie była następstwem samej tylko przynależności do narodu wybranego. Była owocem pokornego uznania mocy Chrystusowego słowa – powiedz słowo, a mój sługa odzyska zdrowie i łączyła się niewątpliwie z posłuszeństwem okazywanym temu słowu. Wiara łączy się bowiem zawsze z zasłuchaniem i zaufaniem, które prowadzi do posłuszeństwa – jak uczy nas Sobór Watykański II – wskazując, że to właśnie dzięki wierze, w sposób wolny całkowicie powierzamy się Bogu, poddając Mu nasz umysł i nasze serce.

Wiara nie ogranicza się jedynie do uznania tego, że Bóg jest i że nasze życie jest w jakiś sposób w Jego rękach. Wiara – jak podkreślał w swej pierwszej encyklice Lumen fidei – Światło wiary papież Franciszek – rodzi się ze spotkania z Bogiem żywym. Jest owocem intymnej zażyłości, owocem modlitwy, jak opisał to w piękny sposób w pierwszym czytaniu Autor Pierwszej Księgi Królewskiej, wskazując nam – słyszeliśmy – na przykład cudzoziemca, który nie tylko zachwycał się wielkością i mocą Boga, ale w pokorze swego serca trwał przed Nim w świątyni na modlitwie. Gdy przyjdzie i modlić się będzie w tej świątyni – usłyszeliśmy – Ty w niebie, w miejscu Twego przebywania, wysłuchaj i uczyń to wszystko, o co ten cudzoziemiec będzie do Ciebie wołać. Wiara jest darem i łaską, którą wraz z nadzieją i miłością otrzymujemy na chrzcie świętym. Dlatego też Katechizm Kościoła Katolickiego przypomina, że to właśnie chrzest jest sakramentem wiary.

Otrzymany chrzcielny dar domaga jednak się tego, aby w ciągu życia w nim dojrzewać. Po chrzcie wiara powinna wzrastać – czytamy zawarte w Katechizmie jasne wskazanie. Ale dobrze wiemy, że wzrost wiary nie dokonuje się automatycznie. Domaga się obecności i towarzyszenia. Nie będzie mieć miejsca, jeśli zabraknie szczerego daru z samych siebie. Dlatego tak istotne jest wychowanie w wierze. A tutaj podstawową i niezastąpioną rolę względem dziecka spełniają jego rodzice. Gdy w czasie tej pielgrzymki do sanktuarium Matki Bożej Piekarskiej przychodzą zwłaszcza mężczyźni, trzeba nam, a tym bardziej właśnie dziś, wspominając 1050. rocznicę Chrztu Polski, jasno upomnieć się i przypomnieć o szczególnej roli i odpowiedzialności ojców za przekaz wiary, za wychowanie w wierze, za trwanie przy boku tych, którzy czasem bez słów, ale jednak w głębi serca proszą o osobisty przykład żywej wiary.

W katechezach poświęconych życiu rodzinnemu papież Franciszek apelując, aby i w tym wypadku rodzice powrócili ze swego wygnania, bo sami – jak wówczas mówił – niejednokrotnie wygnali siebie z wpływu na wychowanie dzieci, a zatem, aby powrócili do tego, co najistotniejsze i w pełni podjęli swoją rolę wychowawczą. W swoim, jak najbardziej osobistym i duszpasterskim stylu, papież dodawał jeszcze: bardzo mi zależy na pewnej sprawie, którą widziałem w miastach: istnieją dzieci, które nie nauczyły się znaku krzyża: Ojcze, matko – naucz swe dziecko modlitwy, jak się czyni znak krzyża! To piękne zadanie matek i ojców!

Drodzy Bracia! To piękne, wymagające i niezbędne zadanie ojców. Wychowanie dziecka w wierze jest podstawowym zadaniem jego rodziców, niezbywalnym i niemożliwym do przekazania i oddania go w ręce innych, choćby tylko z tego prostego powodu, że dokonuje się ono nie tyle poprzez nauczanie prawd i przypominanie, co raczej przede wszystkim dzięki osobistej postawie wiary, postawie nawrócenia i wspólnego dojrzewania w wierze. Jakże ważną w tym względzie rolę stanowi wspólne świętowanie dnia świątecznego, zwłaszcza niedzieli. Jeszcze raz odwołam się do papieża Franciszka, który przypominając, że ideologia zysku i konsumpcji chce pożreć także to święto, postawił konkretne pytanie: ale czy po to właśnie pracujemy? I jeszcze wyjaśniał: czas odpoczynku, zwłaszcza niedzielnego jest przeznaczony dla nas, abyśmy mogli się cieszyć, tym, czego się nie wytwarza i nie konsumuje, nie kupuje i nie sprzedaje. Jest to czas przeznaczony dla nas, dla naszych rodzin i wspólnot, czas, który przynależy do Boga, który służy naszemu wzrostowi w wierze, który – powiedzmy to wprost – ocala to, co w nas najważniejsze, najbardziej prawdziwe, najbardziej nasze, najbardziej Boże i ludzkie.

Wszyscy wiemy, jak droga sercu Pasterza tej właśnie diecezji jest sprawa zachowania i obrony chrześcijańskiego charakteru niedzieli. Niech dziś Pani nasza Piekarska, Matka Boża Sprawiedliwości i Miłości Społecznej, do której z ufnością przychodzimy, w jubileuszowym roku 1050. rocznicy Chrztu Polski, uprasza wszystkim nam szczególne zrozumienie i wsparcie koniecznej ochrony tego właśnie dnia świątecznego.

« 1 2 »
oceń artykuł Pobieranie..

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Polecane filmy

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama