Afisz, jak i pierwsze sceny przedstawienia wystarczą, aby być pewnym, że reżyser bardzo silnie zainspirował się twórczością plastyków z Grupy Janowskiej, zwłaszcza malarstwem Teofila Ociepki. Postacie z obrazów najbardziej znanego (oczywiście, po Nikiforze) polskiego prymitywisty, a także Erwina Sówki, ożywają na scenie, tworząc kontekst do opowieści o innym charyzmatycznym artyście amatorze i jego poruszającej twórczości.