Nowy numer 3/2021 Archiwum

Moc ze świętowania

Ze złem się nie układa ani się z nim nie negocjuje. Zła się nie toleruje, choćby było w najmniejszej i pozornie niewinnej postaci. Księga Kapłańska wskazuje, że jest ono zaraźliwe i destrukcyjne dla wspólnoty.

Księga Kapłańska zawiera refleksję nad sensem świętości oraz ofiary. Przygotowuje ona podłoże pod ich nowotestamentalne rozumienie.

Sam stań się święty

Świętość w tej księdze nie dotyczy członków wspólnoty jedynie w kontekście sprawowanych przez nią czynności kultowych. Ktoś, kto identyfikuje się z Bogiem, będącym źródłem świętości, sam musi stawać się świętym. Każdy, kto chce identyfikować się z Bogiem, musi dokonać radykalnego zerwania z grzechem i odseparowywać się od wszystkiego, co może do niego prowadzić. Świętość oznacza również dbałość o to, aby nic, co mogłoby grzechem skazić jednostkę lub wspólnotę, nie znajdowało miejsca pośród wspólnoty należącej do Boga.

Nasze chrzcielne wyznanie wiary też poprzedza wyrzeczenie się grzechu, aby żyć w wolności dzieci Bożych; wyrzeczenie się wszystkiego, co prowadzi do zła, aby nas grzech nie opanował, i wreszcie wyrzeczenie się tego, który jest głównym sprawcą grzechu. Ze złem się nie układa ani się z nim nie negocjuje. Zła się nie toleruje, choćby było w najmniejszej i pozornie niewinnej postaci. Księga Kapłańska z całą ostrością wskazuje, że jest ono nie tylko zaraźliwe, ale i destrukcyjne dla wspólnoty. A świat stworzony przez Boga w swojej integralnej formie jest światem, w którym powinny panować doskonałość i harmonia, człowiek zaś jest powołany do tego, aby z Bogiem współpracować w jej zachowaniu.

Szanuj rodziców i święta

Pierwszym symptomem pozytywnej odpowiedzi na to powołanie jest stosunek do bliźniego. Nieprzypadkowo autor biblijny łączy tu w jedno wezwanie do szacunku wobec rodziców oraz nakaz przestrzegania szabatu (Kpł 19,3). O ile pierwsze jest fundamentem porządku w dziedzinie społecznej, o tyle drugie stanowi go w sferze religijnej. Człowiek, który nie umie okazać szacunku rodzicom, nie będzie go umiał okazać także innym członkom wspólnoty. Podobnie też człowiek, który nie potrafi świętować ani docenić tego, co świętuje, nie zrobi postępu w żadnej innej dziedzinie życia duchowego. Świętując, pamiętamy, że istnienie świata zależy nie tylko od ludzkiej pracy, ale i od zaufania, że jest on chciany i podtrzymywany w istnieniu przez Boga. Bóg błogosławi dzień szabatu, to znaczy, udziela nam poprzez zachowanie jego wyjątkowego charakteru swojej szczególnej mocy, aby nasza praca przynosiła dobry owoc we właściwym czasie. Świętowanie szabatu to także wyraz świadomości, że Bóg uczynił nas wolnymi. Swój najpełniejszy wyraz wolność ta znajduje w wyzwoleniu człowieka od grzechu. Dlatego św. Paweł napisze: „Do wolności wyswobodził nas Chrystus. A zatem trwajcie w niej i nie poddawajcie się na nowo pod jarzmo niewoli”. Ofiary składane przez Izraelitów powinny być składane tak, aby Jahwe mógł je zaakceptować (Kpł 1,3; 22,29). Nie wystarczał do tego sam rytuał sprawowany według ściśle określonych zasad. Potrzebne były jeszcze osobista świętość i właściwy stosunek do bliźniego. W takim samym zakresie każdy Izraelita był bowiem członkiem narodu wybranego przez Boga. Ci, którym lepiej się powodziło, zobowiązani więc byli wspomagać gorzej sytuowanych. Zasada znana jako „żniwa ubogich” (Kpł 19,9–10) przypominała o tym, że Ziemia Obiecana jest darem i dla bogatych, i dla biednych. Polegała ona na tym, aby podczas zbiorów nie zbierać wszystkiego dokładnie z pola, lecz zostawić coś dla biednych. W relacjach z sąsiadami obowiązywały: zasada miłości bliźniego, uczciwości, zakaz wyzysku, sprawiedliwe ferowanie wyroków w sądach i powstrzymanie się od wszelkiej nienawiści oraz obdarzanie ich miłością na miarę swoich własnych oczekiwań (Kpł 19). Powyższe zasady nie straciły nic ze swojej aktualności. Jezus przywoływał je w swoim nauczaniu Ewangelii, czyniąc z przykazania miłości bliźniego jak siebie samego kwintesencję całego Prawa i nauczania wszystkich proroków. Wskazywał, że przynosząc swój dar przed ołtarz, należy obejrzeć się za siebie i zastanowić, czy ktokolwiek z naszych braci nie ma czegoś przeciwko nam. W takich przypadkach należy zostawić swój dar, wrócić i pojednać się najpierw z bratem. Księga Kapłańska stanowi wprowadzenie w misterium zjednoczenia z Bogiem. Wskazuje na drogi prowadzące do upodobnienia nas do Niego poprzez uświęcanie się w każdym aspekcie życia i składanie go w ten sposób w ofierze podczas ceremonii liturgicznych. Przepisy i zasady tu podane z natury rzeczy są jednak niedoskonałe. Swoje wypełnienie znajdują w ofierze Nowego Przymierza, w której krew cielców i kozłów zostaje zastąpiona krwią Syna Bożego. Więcej ciekawych informacji na temat Pisma Świętego można znaleźć na stronie www.biblicum.pl

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Polecane filmy

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama