• facebook
  • twitter
  • YouTube
  • rss
  • Z dżungli na Śląsk

    Przemysław Kucharczak

    |

    Gość Katowicki 16/2017

    dodane 20.04.2017 00:00

    – Tak nauczyciel się nie zachowuje – mówią ks. Grzegorzowi Kaputowi jego uczniowie z Ornontowic.

    Komentują w ten sposób jego spontaniczność i to, że na przykład już z daleka macha im ręką. Czego innego można jednak spodziewać się po kimś, kto w zeszłym roku wrócił na Śląsk po 12 latach w Afryce?

    Ksiądz Grzegorz Kaput jest dziś wikarym w Ornontowicach. Wcześniej pracował w miasteczku Namalundu w Zambii, ukrytym wśród gór w gęstej dżungli. Jego proboszczem do roku 2009 był ks. Wacław Stencel rodem z Gogołowej koło Jastrzębia-Zdroju. Później biskup powierzył parafię Miłosierdzia Bożego w Namalundu ks. Grzegorzowi, w której urząd proboszcza pełnił aż do wyjazdu z Zambii.

    Pomimo zmiany funkcji na misji zostały te same Ślązoki – ks. Wacek i ks. Grzegorz. Oczywiste więc było, że językiem obowiązującym na ich „farze” jest ślonsko godka... Zwłaszcza że czasem przyjeżdżali im pomagać także inni Ślązacy, m.in. klerycy Wojtek i Bartek.

    Ksiądz Grzegorz jeździł terenowym samochodem z kapłańską posługą do siedmiu stacji misyjnych, rozsianych po okolicznych wioskach.

    Tokarz w seminarium

    Pochodzi z Rudy Śląskiej. Skończył tu zawodówkę. Bardzo lubił pracę na tokarce – i był za nią chwalony. Poszedł więc do technikum ze studium nauczycielskim i zdobył uprawnienia do nauczania zawodu obróbki skrawaniem.

    Już jako 16- i 17-latek jeździł w latach 80. XX wieku jako opiekun na kolonie charytatywne. Prowadził je wikary z Halemby, ks. Krzysztof Bąk, dzisiaj dyrektor Caritas Archidiecezji Katowickiej. – Ksiądz Bąk wydzierał wtedy niepełnosprawnych z domów i walczył dla nich o normalne życie. Z uśmiechem dał mi adres ze Świętochłowic i powiedział, że tam spotkam swojego podopiecznego. Okazało się, że to 9-letni Łukasz bez rączek i nóżek... Miał tylko kikutki. Ale już na pierwszym spotkaniu mnie zapytał: „A znasz prawo Ohma?”. Bardzo się zżyliśmy – wspomina.

    W zawodzie nauczyciela nie popracował, bo w 1992 r., jako 22-latek, wstąpił do seminarium. Jest trzynastym z kolei księdzem rodem z parafii Bożego Narodzenia w Halembie. – Dlatego koledzy w seminarium, gdy słyszeli, że jestem z Halemby, komentowali: „A, to ni ma powołani, wy tam mocie tako moda”, albo „A wy to ni mocie fajnych dziołchów w Halembie?” – śmieje się.

    Po kilku latach pracy wikarego rozeznał, że Bóg powołuje go na misje w Afryce. W 2004 r. poleciał do Zambii.

    Taniec na Mszy

    Nie było łatwo biegle nauczyć się lokalnego języka. – Jesteś księdzem, masz magisterkę, a czujesz się w takiej sytuacji jak dziecko, które musi uczyć się od początku – wspomina. I dodaje, że była to dla niego lekcja pokory. – Dopiero po trzech latach poczułem się tam jak ksiądz – mówi.

    Wtedy ludzie zaczęli do niego często przychodzić ze swoimi problemami. Kiedyś zjawił się czarnoskóry Sylwester, dobry przyjaciel. Jego żona była w ciąży, ale poród nie nadchodził, choć było już po terminie. – Father, może byś przyszedł się pomodlić? – zapytał. Ks. Grzegorz poszedł wieczorem na modlitwę. Okazało się, że już w nocy żona Sylwestra urodziła synka. Chłopak dostał na chrzcie imię Gregory – jak misjonarz z Halemby.

    Wtedy jednak też po całej okolicy poszła fama, że „father Gregory modli się i to działa”. Odtąd zaczęło go odwiedzać mnóstwo kobiet w stanie błogosławionym, i to nie tylko katoliczki. Modlił się też za kobiety, które nie mogły zajść w ciążę.

    «« | « | 1 | 2 | » | »»
    oceń artykuł

    Wybrane dla Ciebie

    , aby komentować lub podaj nazwę wyświetlaną
    Gość

      Reklama

      Zapisane na później

      Pobieranie listy

      Reklama

      przewiń w dół